Recensie optreden de Piek, Vlissingen

Een kloppende song heeft een begin en een eind.
Tussenin zit iets boeiends en met het ritme is ook wat bijzonders aan de hand.
Dan heb ik het nog niet over de tekst, maar welbeschouwd kunnen ook daaraan zekere eisen worden gesteld. Het klinkt simpel en dat is het ook. Toch horen we in Zeeland sporadisch een popgroep geheel aan deze voorschriften voldoen. Wat horen we dan? Gerammel, gerommel, herrie en pseudo-interessante hoofden (enigszins verhit), die beamen dat muziek hier niks met universele conventies te maken heeft. Het publiek moet maar aannemen dat de wereld aldus in elkaar zit. Snapt men het niet, dan is het ieders probleem, maar zeker niet dat van de popgroep in kwestie. Poppunt Zeeland staat dit merkwaardige misverstand toe, ja lijkt het zelfs te bevorderen. Veelvuldig zag ik een Zeeuwse popgroep of een Zeeuwse singer-songwriter in voornoemde nevelen van een Arsenaal- , Beest- of Hooizolderpodium afdalen. Rechtstreeks in de armen van een juichende popconsulent. 

Daarom was het zo aardig zaterdag met een clubje intimi weer eens naar de aloude Piek te trekken teneinde getuige te zijn van de Subterranean Outlaws met rockbassist Bartel Bartels (oorspronkelijk “uut Eintjesand”) als kettingrokende centrale figuur. De jonge jongens (verder: Eric Devries, Eric van Dijsseldonk en Stephan van der Meijden) speelden vol overtuiging een afwisselende set uit het repertoire van B. Dylan. Ze lieten daarmee zien en horen, dat ze Bob behoorlijk bestudeerd hadden, vol bewondering waren over diens ijzeren repertoire en - beetje impliciet - dat je het in ons land eigenlijk helemaal uit je hoofd moet laten de pretentie te koesteren, dat je iets toe te voegen hebt aan het Engelstalige repertoire. Dermate verfrissend, dat we vergaten dat buiten de zomer was begonnen. Bijkomend voordeel was, dat het juist aangeslagen biervat “zomerklaar” moest worden opgeleverd. En of wij daarvoor misschien vrijwilligers in onze kennissenkring hadden…